تبلیغات
فیزیک دانشگاه شیراز - مطالب نجوم و اخبار آن
 
فیزیک دانشگاه شیراز
وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاءَ وَالْأَرْضَ وَمَا بَیْنَهُمَا بَاطِلًا
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : اسماعیل مخلصی
نظرسنجی
دوست دارید در کدام زمینه فیزیک فعالیت کنید؟








یکشنبه 7 شهریور 1395 :: نویسنده : سید موسوی

پروکسیمای قنطورس، نزدیک‌ترین ستاره به خورشید، سیاره‌ای هم‌اندازه‌ی زمین دارد؛ فاصله‌ی این سیاره ستاره‌اش به اندازه‌ای است که برای مایع ماندن آب مناسب می‌باشد. این یافته که به تازگی در Nature۱ چاپ شده‌است، به رویای قدیمی بشر (وجود یک دنیای قابل سکونت در نزدیکی زمین که می‌توان با فضاپیمای میان‌ستاره‌ای تا آن سفر کرد) رنگ و بوی واقعیت داده است.

گویلم انژلادا-اسکودا (Guillem Anglada-Escudé) ستاره‌شناسی از دانشگاه کویین مری Queen Mary، در لندن، و رهبر گروه یابندگان این سیاره، معتقد است «از این لحظه باید به جستجوی حیات پرداخت».



ادامه مطلب


نوع مطلب : نجوم و اخبار آن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

پرتوهای لیزری که با تکانه زاویه‌ای مداری (OAM) کدگذاری شده بودند، با ارتباط دادن دو جزیره از جزایر قناری با فاصله‌ی 143 کیلومتر، رکوردی بی سابقه به جا گذاشتند. در این طرح که توسط فیزیکدانان اتریشی اجرایی شده، فاصله‌ 50 برابر بیشتر از رکورد پیشین آن‌ها با نور پیچشی twisted light است. به گفته‌ی گروه تحقیقاتی، نتایج حاکی از آن است که احتمالاً می‌توان اطلاعات را با استفاده‌ از حالت‌های تکانه‌ی زاویه‌ای مداری در نور برای هر دو مخابرات کوانتومی و کلاسیک کدگذاری کرد که این شامل دادن و گرفتن اطلاعات از ماهواره‌ها هم می‌شود.

 



ادامه مطلب


نوع مطلب : نجوم و اخبار آن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
یکشنبه 20 تیر 1395 :: نویسنده : سید موسوی

LIGO به تازگی، موج‌های گرانشی دیگری را آشکار ساخته است؛ این روی‌داد نوید‌دهنده‌ی آینده‌ای سرشار از چنین آشکارسازی‌هایی و ایجاد شاخه‌ای نوین در نجوم می‌باشد.






به دام انداختن یک موج دو سیاه‌چاله در حرکتی مارپیچ به یک‌دیگر نزدیک و در نهایت ترکیب می‌شوند. در این فرآیند انفجاری از امواج گرانشی به وجود می‌آید؛ لیگو می‌تواند این امواج را شناسایی کند

در دسامبر، مشاهده‌گر تداخلی لیزری موج‌های گرانشی (LIGO)، برای دومین بار امواج گرانشی را آشکار کرد. بنا بر گزارش منتشر شده توسط گروه‌‌های لیگو و ویرگو (Virgo)، موج‌های به تازگی مشاهده‌‌شده‌ نیز مانند موج‌هایی که در در فوریه در مورد کشف آن ها اعلام عمومی شد، از ترکیب دو سیاه‌چاله به وجود آمده‌اند. البته، سیاه‌چاله‌های مسبب این رویداد، کوچک‌تر هستند؛ به همین علت فرآیند ترکیب کشش بیشتری یافته و امواج آن تا یک ثانیه دیده می‌شدند (پنج برابر طولانی‌تر از رویداد اول). پژوهش‌گران که پس از نخستین مشاهده، تنها به امکان ادامه‌ی کار لیگو می‌اندیشیدند، اکنون به آغاز فصلی تازه در نجوم می‌اندیشند که در آن آشکارسازی‌ها هرروزه شده و داده‌های فراوانی پیرامون کیهان به دست دهند.




ادامه مطلب


نوع مطلب : کیهان شناسی، نجوم و اخبار آن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

 

 

 

 

کوه های یخ به بلندی چند کیلومتر در پلوتو !

پلوتون دنیای سرد ساخته شده از یخچال های  نیتروژن ، متان و دی اکسیدکربن در جریان حول تپه و توده های محکم ساخته شده از آب یخ زده است. تصویر تهیه شده توسط دانشمندان در حال کار بر روی ماموریت افق های جدید ناسا بر سیارک نشان می دهد که اغلب کوه های به بلندی چندین کیلومتر ، پرتگاه ها حدود 600 کیلومتر و بستر ساخته شده از آب یخ زده است.

پلوتو بعد از کشف در سال 1930 برای شش دهه به عنوان یک سیاره منظومه شمسی دیده می شد. در حالی که زمین و دیگر سیاره ها مدارهایی تقریبا دایروی نزدیک به صفحه ای مشترک (دایرة البروج) اشغال کرده اند، مدار پلوتو حدود 17 درجه دور از دایرة البروج و بیشتر به شکل بیضوی است.

در سال 1992 وقتی ستاره شناسان کمربند کویپر، یک ناحیه کشیده شده از مدار نپتون به بیرون حدود 55 واحد نجومی که حاوی تعداد زیادی اشیا گازی را کشف کردند موقعیت پلوتو به عنوان یک سیاره شروع به افول کرد. در سال 2006 اتحادیه بین المللی نجوم تصمیم گرفت پلوتو و دیگر سیاره های کوچک در کمربند کویپر نمی توانند تمام معیارهای سیاره بودن را داشته باشند و دسته بندی پلوتو به عنوان سیارک به آزردگی جمعی از ستاره شناسان منجر شد.

پولوتو از اوایل سال جاری(2015) از وقتی کاوشگر افق های جدید ناسا بر فراز 12500 کیلومتری سیارک پولوتو پرواز کرد و عکس هایی تماشایی فرستاد. در حال حاضر دانشمندانی که روی ماموریت برای بررسی آن عکس ها کار میکنند نتایج اولیه خود را در مجله علوم منتشر و می گویند سطح پلوتو طیف گسترده ای از تغییرات سطح زمین بر اساس عوامل طبیعی(لندفرم) در طی سال ها، به خوبی توان باز تاب رنگ و ترکیبات مختلف دارد. این محققان اغلب شواهدی یافته اند که پلوتو پوسته ای سرشار از آب منجمد شده دارد . سیلیویا پروتوپاپا از دانشگاه مریلند عضو تیم مطالعاتی ترکیبات سطح پلوتو می گوید: «من از دیدن برخی رنگ طیف و تنوع و گوناگونی زمین شناختی متحیر شدم»

 

برگرفته از سایت physicsworld.com

ترجمه physicshirazu.ir





نوع مطلب : نجوم و اخبار آن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

تیمی از محققان توانسته‌اند درخشان‌ترین کهکشان کشف‌شده تاکنون در جهان اولیه را شناسایی و همچنین شواهد قدرتمندی را از وجود نخستین نسل ستارگان در آن ارائه کنند.

به گزارش سرویس علمی ایسنا، محققان موسسه فیزیک نجومی و علوم فضایی، دانشکده علوم دانشگاه لیزبون پرتغال و رصدخانه لایدن در هلند به بررسی جهان اولیه و دوره یونیزه‌شدن مجدد در حدود 800 میلیون سال پس از انفجار بزرگ پرداختند.

کهکشان تازه کشف شده CR7 که در فاصله 13 میلیارد سال نوری قرار گرفته، سه برابر درخشان‌تر از درخشاترین کهکشان دور شناخته‌شده تاکنون است.

محققان برای این کشف از رصدخانه کک استفاده کردند.

آن‌ها با آشکارسازی قطعه به قطعه کهکشان CR7 دریافتند که نه تنها درخشانترین کهکشان دوردست را کشف کرده‌اند، بلکه همچنین فهمیدند که این کهکشان از همه ویژگی‌های مورد انتظار از ستارگان جمعیت سوم که نخستین اتم‌های سنگین را شکل داده و منجر به تولد حیات شده، برخوردار است.

درون CR7 خوشه‌های آبی‌تر و گاهی قرمزرنگ‌تر ستاره‌ای کشف شد که نشان‌دهنده شکل‌گیری ستارگان جمعیت سوم به شکل موجی است.

آنچه محققان بطور مستقیم مشاهده کردند، موج آخر ستارگان جمعیت سوم بود که نشان می‌دهد کشف چنین ستارگانی بسیار ساده‌تر از تصورات پیشین است. آن‌ها در میان ستارگان عادی در کهکشان‌های درخشان‌تر قرار دارند، نه در کهکشان‌های کوچک و کم‌نور که شناسایی آن‌ها بسیار مشکل است.

نتایج این کشف در مجله Astrophysical منتشر شده است.





نوع مطلب : نجوم و اخبار آن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

3- استفاده از متغیر های قیفاووسی و ابر نواخترها

متغیرهای قیفاووسی و ابرنواختران از شاخصهای اندازه گیری فاصله هستند، زیرا تناوب آنها مستقیما با درخشندگی آنها رابطه دارد. متغییرهای قیفاووسی مهمترین ابزار برای محاسبه فاصله کهکشانها هستند. اخیرا ستاره شناسان با استفاده از ابرنواخترهای گروه I) a) می‌توانند فاصله اجرام بسیار بسیار دور را نیز بدست بیاورند. زیرا درخشندگی این ابرنواختران به قدری زیاد می‌شود که می‌توان آنها را از فواصل دور نیز رصد کرد. برای مثال در سال ۱۹۹۲ یک تیم از اخترشناسان از تغییرهای قیفاووسی یک کهکشان به نام IC 4182 برای تعیین فاصله آن از زمین استفاده کردند.

آنها برای این منظور از تلسکوپ فضایی هابل بهره جستند. در ۲۰ نوبت جداگانه از ستارگان آن کهکشان عکسبرداری کردند. با مقایسه عکسها با یکدیگر آنها ۲۷ متغییر را در عکسها شناسایی کردند. با رصدهای متوالی از آن متغییرها توانستند منحنی نوری آنها را رسم کنند، سپس با طیف سنجی ، طیف ستارگان متغییر را مورد بررسی قرار می‌دهند و از روی طیف آن مقدار آهن موجود در متغییر را شناسایی می‌کنند. اگر مقدار آهن زیاد باشد متغییر I) a) است و کم باشد از نوع II است.

از روی منحنی نوری ستاره میانگین قدر ظاهری آن را محاسبه می‌کنند و دوره تناوب آن را بدست می‌آورند. همان گونه که گفتیم دوره تناوب با درخشندگی متغییرها رابطه مستقیم دارد. این رابطه از روی نمودار زیر که یک نمودار تجربی است بدست می‌آید. با قرار دادن دوره تناوب متغییر مورد نظر و دانستن نوع طیف آن (I)یا (II) می‌توان درخشندگی مطلق آن را بدست آورد. از طرفی چون افزایش درخشندگی برای قدر مطلق به صورت لگاریتمی و (در پایه ۲.۵۴) تغییر می‌کند. به ازای دانستن نسبت درخشندگی مطلق به درخشندگی خورشید می‌توان قدر مطلق ستاره را محاسبه کرد. حال با دانستن قدر مطلق و قدر ظاهری از روی نمودار منحنی نوری با استفاده از رابطه مودال فاصله ، فاصله بدست می‌آید:

m – M = distance modulus =5 log d –
۵

4-استفاده از قانون هابل


روش دیگر برای محاسبه فاصله اجرام مخصوصا کهکشانها استفاده از قانون هابل است. در این روش از صورت ریاضی قانون هابل که به صورت زیر است استفاده می‌کنیم:

V = d×H

که درآن v سرعت جسم در راستای دید ما است و H ثابت هابل است. برای محاسبه فاصله کهکشانها و اجرام دور دست سرعت شعاعی (در راستای دید) جرم را بوسیله انتقال به سرخ (red shift) ستاره از روی طیف آن محاسبه می‌کنند. طبق پدیده انتقال به سرخ اگر جسمی از ناظر دور شود انتقال به سرخ و اگر به آن نزدیک شود انتقال به آبی صورت گرفته که مقدار آن از رابطه زیر بدست می‌آید، که در آن Z انتقال به سرخ است. بوسیله رابطه زیر از روی انتقال به سرخ می‌توان سرعت را بدست آورد:

v = C×Z

حال با قرار دادن سرعت در رابطه هابل فاصله بدست می‌آید:

d = C×Z/H

البته روش فوق دقت زیادی ندارد. دلیل آن مشخص نبودن مقدار دقیق ثابت هابل است. زیرا این ثابت با سن جهان رابطه دارد و با توجه به نظریات مختلف مقدار آن تغییر می‌کند. هم چنین وابستگی این عامل به زمان نیز در محاسابت اختلال بوجود می‌آورد. در حال حاضر بهترین روش برای اندازه گیری فاصله اجرام استفاده از ابرنواخترهاست که تا فواصل چند ده مگا پارسکی را با دقت خوبی محاسبه می‌کند.




نوع مطلب : نجوم و اخبار آن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سه شنبه 24 تیر 1393 :: نویسنده : اسماعیل مخلصی

مادۀ تاریک ، در اخترشناسی و کیهان‌شناسی، ماده‌ای فرضی است که چون از خود نور یا امواج الکترومغناطیسی منتشر یا بازتاب نمی‌کند، نمی‌توان آن را مستقیما” دید، اما از اثرات گرانشی موجود بر روی اجسام مرئی، مثل ستاره‌ها و کهکشان‌ها، می‌توان به وجود آن پی برد.
 

ستاره‌شناسان به منظور بررسی ماده تاریک به خوشه کهکشانی ابل ۱۶۸۹ که در حدود ۲.۲ میلیارد سال نوری با زمین فاصله دارد، نظاره می کنند.




ادامه مطلب


نوع مطلب : کیهان شناسی، نجوم و اخبار آن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

مطالعه صورت گرفته توسط محققان آمریکایی نشان می‌دهد، کهکشان راه‌شیری احتمالا سکونتگاه 100 میلیون سیاره با قابلیت میزبانی از اشکال پیچیده حیات است.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، محققان یک روش محاسباتی جدید را برای بررسی داده‌های سیارات فراخورشیدی توسعه داده‌اند که نخستین برآورد کمی از تعداد سیارات با قابلیت میزبانی از حیات بالاتر از سطح میکروبی را ارائه می‌کند.

به گفته محققان، این مطالعه عنوان نمی‌کند که اشکال پیچیده حیات در سیارات مختلف وجود دارند، بلکه شرایط سیاره‌ای ‌آنها امکان میزبانی از حیات احتمالی را تقویت می‌کند.

اشکال پیچیده حیات به معنای موجودات هوشمند فرازمینی نیست، بلکه شامل ارگانیسم‌هایی بزرگتر و پیچیده‌تر از میکروب است که احتمالا در اشکال متفاوت در سیارات فراخورشیدی وجود دارند.

محققان بیش از 1000 سیاره را مورد بررسی قرار داده و از یک فرمول برای سنجش چگالی، دما، بستر (مایع، جامد، گاز)، شیمی، عمر و فاصله سیاره تا ستاره مرکزی استفاده کردند؛ با این اطلاعات، یک شاخص پیچیدگی زیستی (BCI)‌ تولید شد.

محاسبات BCI نشان داد که یک تا دو درصد سیارات از نسبت بالاتر BCI در مقایسه با اروپا – قمر سیاره مشتری – برخوردار هستند که احتمالا دارای اشکالی از حیات در اقیانوس زیر سطحی است.

با در نظر گرفتن وجود 10 میلیارد ستاره در کهکشان راه شیری و بازده BCI، حدود 100 میلیون سیاره از قابلیت میزبانی از حیات برخوردار هستند.

یکی از نزدیک‌ترین و امیدوار کننده‌ترین سیستم های فراخورشیدی، Gliese581 است که در فاصله 20 سال نوری از زمین واقع شده و با 2 سیاره آشکار، از ظرفیت میزبانی از حیات پیچیده احتمالی برخوردار است.

نتایج مطالعه محققان دانشگاه‌های ایالتی واشنگتن، تگزاس و پورتو ریکو در آرسیبو در مجله Challenges منتشر شده است.





نوع مطلب : نجوم و اخبار آن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

مثلث برمودای فضا که یکی از خطرناک‌ترین مناطق تابشی کیهان است، با جزئیات بی‌سابقه آشکارسازی شد.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، هم‌اکنون، محققان اروپایی این ناحیه تابشی را در چند صد کیلومتری بالای ساحل برزیل مشاهده کرده‌اند. چنین منطقه‌ای که «ناهنجاری اقیانوس اطلس جنوبی» (SAA) نام دارد، نقطه‌ای است که در آن کمربندهای تابشی وان آلن (حلقه‌هایی از ذرات باردار که زمین را احاطه کرده‌اند) در نزدیک‌ترین فاصله به سطح زمین هستند.

در دهه 1950 و زمانی که این کمربندها کشف شدند، دانشمندان بر این باور بودند SAA می‌تواند خطرزا باشد. یکی از شکایتهای فضانوردان حاضر در شاتل فضایی این بود که در زمان عبور از میان این ناهنجاری، لپ‌تاپ‌ها دچار مشکل می‌شدند. فضاپیماهایی مانند تلسکوپ فضایی هابل به نوعی برنامه‌ریزی شده‌اند که ابزار ظریفشان هنگام عبور آن‌ها از خلال این ناحیه برای اجتناب از آسیب‌دیدگی خاموش می‌شوند.

ایستگاه بین‌المللی فضایی نیز از سپر اضافه‌ای برای برخورد با این مشکل استفاده می‌کند. فضانوردان نیز تحت تاثیر این ناحیه قرار می‌گیرند. گفته می‌شود چنین ناحیه‌ای عامل پرتاب ستاره‌های عجیبی است که در میدان بصری فضانوردان دیده می‌شوند. همچنین تصور می‌شود عبور از خلال ناهنجاری اقیانوس اطلس جنوبی دلیل ناکامی‌های آغازین هواپیماهای شبکه Globalstar بوده‌اند.

ریکاردو کامپانا از موسسه ملی نجوم ایتالیا، داده‌های تابشی دریافتی از ماهواره ناظر بر اشعه ایکس به نام BeppoSAX را تحلیل کرده است. این ماهواره از سال 1996 تا سال 2003 فعال بود. وی و تیمش دریافتند سطوح تابشی موجود در لایه پایین‌تر SAA بسیار کمتر از سطوح فوقانی‌تر است. بر اساس یافته‌های این دانشمندان، این ناهنجاری به آرامی به سمت غرب در حرکت است.

تیم علمی هم‌اکنون در حال طراحی یک تلسکوپ فضایی است که در میان بخش پایین‌تر ناحیه خطر (که به خوبی مطالعه نشده) مدارگردی خواهد کرد



نوع مطلب : نجوم و اخبار آن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سه شنبه 6 خرداد 1393 :: نویسنده : اسماعیل مخلصی

در آزمایشی که اثرات گرانشی را در مقیاس کوانتومی اندازه‌گیری می‌کند، هیچ اثری از انحراف از قوانین نیوتن یافت نشده است.


انحراف از قوانین گرانش نیوتن با کمک نوترون‌های تولید شده در یک راکتور هسته‌ای در فرانسه مورد مطالعه قرار گرفته است.

زمانی که یک توپ تنیس پس از برخورد با سطح زمین برمی‌گردد، تصور می‌شود که این حرکت هموار است؛ اما در واقع این توپ به طور پیوسته بین حالت‌های کوانتومی نزدیک به همِ انرژی گرانشی تغییر مسیر می‌دهد. اکنون فیزیک‌پیشگان این انتقال‌ها را با کمک نوترون‌های فراسرد برای سنجش قوانین گرانش در مقیاسی که تاکنون مورد مطالعه قرار نگرفته بود، بررسی کرده‌اند.




ادامه مطلب


نوع مطلب : نجوم و اخبار آن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
چهارشنبه 31 اردیبهشت 1393 :: نویسنده : اسماعیل مخلصی
 دانشمندان با استفاده از تلسکوپ خیلی بزرگ موفق به کشف راز چگونگی شکل‌گیری مگنتارها یا مغنااخترهای کیهان شدند.  به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، مغنااخترها ستارگان نوترونی فوق‌العاده متراکم و بسیار مغناطیسی هستند که می‌توانند زمانی که ستاره‌ای به ابرنواختر تبدیل می‌شود، شکل گیرند.  این اجرام کیهانی بی‌نهایت نادر هستند و تاکنون تعیین این موضوع که آن‌ها چگونه و چرا شکل می‌گیرند، دشوار بوده است. با این حال، به لطف داده‌های جمع‌آوری‌شده توسط تلسکوپ خیلی بزرگ در رصدخانه پارنال آژانس فضایی اروپا واقع در شیلی، منجمان مدعی‌اند پرده از راز این معمای بزرگ برداشته‌اند.  مغنااختر، نوع نادری از ستاره نوترونی است و میدان مغناطیسی فوق‌العاده قدرتمندی را به نمایش می‌گذارد که قوی‌ترین میدان از نوع خود در جهان است. این ستارگان نه تنها دارای چنین میدان قوی هستند، بلکه مانند دیگر ستارگان نوترونی، هم بسیار کوچک و هم فوق‌العاده متراکم بوده تا جایی که یک قاشق چای‌خوری از ماده یک ستاره نوترونی دارای جرمی برابر یک میلیارد تن (tonnes) است. آن‌ها زمانی شکل می‌گیرند که ستارگان عظیم تحت وزن گرانش‌شان فرو می‌پاشند.  چندین مغناطیس در کهکشان راه شیری وجود دارند اما مغنااختری که توسط تلسکوپ خیلی بزرگ مطالعه شده، در خوشه ستاره‌ای Westerlund 1 در صورت فلکی جنوبی آرا (Ara) قرار دارد که در فاصله 16 هزار سال نوری از زمین واقع شده است.  ستاره‌ای که این مغنااختر از آن تشکیل شده، 40 برابر بزرگ‌تر از خورشید است و انتظار می‌رود ستارگان به این اندازه زمانی که فرو می‌ریزند (مرحله نهایی برای یک ستاره در حال مرگ) سیاهچاله‌ای را شکل دهند.  این حقیقت که ستاره موردمطالعه موسوم به CXOU J1664710.2-455216، حین فروپاشی‌اش به یک مغنااختر تبدیل می‌شود، معمایی است که سال‌ها دانشمندان را سردرگم کرده است.  در سال 2010 پیشنهادی ارائه شد که بر اساس آن، این ستاره منفرد در واقع از طریق تعامل دو ستاره عظیم شکل گرفته که حول یکدیگر و آن‌ قدر نزدیک می‌چرخند که می‌توانند در درون مدار زمین حول خورشید جای گیرند.  تاکنون دانشمندان قادر به شناسایی ستاره دوم در مدل ستاره دوگانه پیشنهادی نبودند. با این حال، تیمی از منجمان با استفاده از تلسکوپ خیلی بزرگ قادر به مطالعه خوشه ستاره‌ای شدند که مغنااختر در آن قرار داشت و موفق شدند ستاره دوم را کشف کنند؛ آن‌ها این ستاره را Westerlund 1-5 نامگذاری کرده‌اند. تیم علمی توانست مدلی را برای چگونگی شکل‌گیری مغنااخترها ارائه دهد.  با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده در ارتباط با مغنااختر خوشه ستاره‌ای Westerlund 1 و مطالعه ستاره دوم، هم‌اکنون تصور می‌شود که چرخش سریع و انتقال جرم بین ستارگان دوگانه در شکل‌گیری ستاره‌های نوترونی نادر موسوم به مغنااختر کلیدی بوده و بدین ترتیب معمای بزرگ نجومی حل شد.       6         

دانشمندان با استفاده از تلسکوپ خیلی بزرگ موفق به کشف راز چگونگی شکل‌گیری مگنتارها یا مغنااخترهای کیهان شدند.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، مغنااخترها ستارگان نوترونی فوق‌العاده متراکم و بسیار مغناطیسی هستند که می‌توانند زمانی که ستاره‌ای به ابرنواختر تبدیل می‌شود، شکل گیرند.

این اجرام کیهانی بی‌نهایت نادر هستند و تاکنون تعیین این موضوع که آن‌ها چگونه و چرا شکل می‌گیرند، دشوار بوده است. با این حال، به لطف داده‌های جمع‌آوری‌شده توسط تلسکوپ خیلی بزرگ در رصدخانه پارنال آژانس فضایی اروپا واقع در شیلی، منجمان مدعی‌اند پرده از راز این معمای بزرگ برداشته‌اند.

مغنااختر، نوع نادری از ستاره نوترونی است و میدان مغناطیسی فوق‌العاده قدرتمندی را به نمایش می‌گذارد که قوی‌ترین میدان از نوع خود در جهان است. این ستارگان نه تنها دارای چنین میدان قوی هستند، بلکه مانند دیگر ستارگان نوترونی، هم بسیار کوچک و هم فوق‌العاده متراکم بوده تا جایی که یک قاشق چای‌خوری از ماده یک ستاره نوترونی دارای جرمی برابر یک میلیارد تن (tonnes) است. آن‌ها زمانی شکل می‌گیرند که ستارگان عظیم تحت وزن گرانش‌شان فرو می‌پاشند.

چندین مغناطیس در کهکشان راه شیری وجود دارند اما مغنااختری که توسط تلسکوپ خیلی بزرگ مطالعه شده، در خوشه ستاره‌ای Westerlund 1 در صورت فلکی جنوبی آرا (Ara) قرار دارد که در فاصله 16 هزار سال نوری از زمین واقع شده است.

ستاره‌ای که این مغنااختر از آن تشکیل شده، 40 برابر بزرگ‌تر از خورشید است و انتظار می‌رود ستارگان به این اندازه زمانی که فرو می‌ریزند (مرحله نهایی برای یک ستاره در حال مرگ) سیاهچاله‌ای را شکل دهند.

این حقیقت که ستاره موردمطالعه موسوم به CXOU J1664710.2-455216، حین فروپاشی‌اش به یک مغنااختر تبدیل می‌شود، معمایی است که سال‌ها دانشمندان را سردرگم کرده است.

در سال 2010 پیشنهادی ارائه شد که بر اساس آن، این ستاره منفرد در واقع از طریق تعامل دو ستاره عظیم شکل گرفته که حول یکدیگر و آن‌ قدر نزدیک می‌چرخند که می‌توانند در درون مدار زمین حول خورشید جای گیرند.

تاکنون دانشمندان قادر به شناسایی ستاره دوم در مدل ستاره دوگانه پیشنهادی نبودند. با این حال، تیمی از منجمان با استفاده از تلسکوپ خیلی بزرگ قادر به مطالعه خوشه ستاره‌ای شدند که مغنااختر در آن قرار داشت و موفق شدند ستاره دوم را کشف کنند؛ آن‌ها این ستاره را Westerlund 1-5 نامگذاری کرده‌اند. تیم علمی توانست مدلی را برای چگونگی شکل‌گیری مغنااخترها ارائه دهد.

با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده در ارتباط با مغنااختر خوشه ستاره‌ای Westerlund 1 و مطالعه ستاره دوم، هم‌اکنون تصور می‌شود که چرخش سریع و انتقال جرم بین ستارگان دوگانه در شکل‌گیری ستاره‌های نوترونی نادر موسوم به مغنااختر کلیدی بوده و بدین ترتیب معمای بزرگ نجومی حل شد.

+ 3
رأی شما
- 0
0
 
0
 
6
 
 
- See more at: http://www.hupaa.com/20140520035750001/%DA%A9%D8%B4%D9%81-%D9%85%D8%B9%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%BA%D9%86%D8%A7%D8%B7%DB%8C%D8%B3%DB%8C#sthash.JwNHyBhS.dpuf

دانشمندان با استفاده از تلسکوپ خیلی بزرگ موفق به کشف راز چگونگی شکل‌گیری مگنتارها یا مغنااخترهای کیهان شدند.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، مغنااخترها ستارگان نوترونی فوق‌العاده متراکم و بسیار مغناطیسی هستند که می‌توانند زمانی که ستاره‌ای به ابرنواختر تبدیل می‌شود، شکل گیرند.

این اجرام کیهانی بی‌نهایت نادر هستند و تاکنون تعیین این موضوع که آن‌ها چگونه و چرا شکل می‌گیرند، دشوار بوده است. با این حال، به لطف داده‌های جمع‌آوری‌شده توسط تلسکوپ خیلی بزرگ در رصدخانه پارنال آژانس فضایی اروپا واقع در شیلی، منجمان مدعی‌اند پرده از راز این معمای بزرگ برداشته‌اند.

مغنااختر، نوع نادری از ستاره نوترونی است و میدان مغناطیسی فوق‌العاده قدرتمندی را به نمایش می‌گذارد که قوی‌ترین میدان از نوع خود در جهان است. این ستارگان نه تنها دارای چنین میدان قوی هستند، بلکه مانند دیگر ستارگان نوترونی، هم بسیار کوچک و هم فوق‌العاده متراکم بوده تا جایی که یک قاشق چای‌خوری از ماده یک ستاره نوترونی دارای جرمی برابر یک میلیارد تن (tonnes) است. آن‌ها زمانی شکل می‌گیرند که ستارگان عظیم تحت وزن گرانش‌شان فرو می‌پاشند.

چندین مغناطیس در کهکشان راه شیری وجود دارند اما مغنااختری که توسط تلسکوپ خیلی بزرگ مطالعه شده، در خوشه ستاره‌ای Westerlund 1 در صورت فلکی جنوبی آرا (Ara) قرار دارد که در فاصله 16 هزار سال نوری از زمین واقع شده است.

ستاره‌ای که این مغنااختر از آن تشکیل شده، 40 برابر بزرگ‌تر از خورشید است و انتظار می‌رود ستارگان به این اندازه زمانی که فرو می‌ریزند (مرحله نهایی برای یک ستاره در حال مرگ) سیاهچاله‌ای را شکل دهند.

این حقیقت که ستاره موردمطالعه موسوم به CXOU J1664710.2-455216، حین فروپاشی‌اش به یک مغنااختر تبدیل می‌شود، معمایی است که سال‌ها دانشمندان را سردرگم کرده است.

در سال 2010 پیشنهادی ارائه شد که بر اساس آن، این ستاره منفرد در واقع از طریق تعامل دو ستاره عظیم شکل گرفته که حول یکدیگر و آن‌ قدر نزدیک می‌چرخند که می‌توانند در درون مدار زمین حول خورشید جای گیرند.

تاکنون دانشمندان قادر به شناسایی ستاره دوم در مدل ستاره دوگانه پیشنهادی نبودند. با این حال، تیمی از منجمان با استفاده از تلسکوپ خیلی بزرگ قادر به مطالعه خوشه ستاره‌ای شدند که مغنااختر در آن قرار داشت و موفق شدند ستاره دوم را کشف کنند؛ آن‌ها این ستاره را Westerlund 1-5 نامگذاری کرده‌اند. تیم علمی توانست مدلی را برای چگونگی شکل‌گیری مغنااخترها ارائه دهد.

با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده در ارتباط با مغنااختر خوشه ستاره‌ای Westerlund 1 و مطالعه ستاره دوم، هم‌اکنون تصور می‌شود که چرخش سریع و انتقال جرم بین ستارگان دوگانه در شکل‌گیری ستاره‌های نوترونی نادر موسوم به مغنااختر کلیدی بوده و بدین ترتیب معمای بزرگ نجومی حل شد.

+ 3
رأی شما
- 0
0
 
0
 
6
 
 
- See more at: http://www.hupaa.com/20140520035750001/%DA%A9%D8%B4%D9%81-%D9%85%D8%B9%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%BA%D9%86%D8%A7%D8%B7%DB%8C%D8%B3%DB%8C#sthash.JwNHyBhS.dpuf

دانشمندان با استفاده از تلسکوپ خیلی بزرگ موفق به کشف راز چگونگی شکل‌گیری مگنتارها یا مغنااخترهای کیهان شدند.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، مغنااخترها ستارگان نوترونی فوق‌العاده متراکم و بسیار مغناطیسی هستند که می‌توانند زمانی که ستاره‌ای به ابرنواختر تبدیل می‌شود، شکل گیرند.

این اجرام کیهانی بی‌نهایت نادر هستند و تاکنون تعیین این موضوع که آن‌ها چگونه و چرا شکل می‌گیرند، دشوار بوده است. با این حال، به لطف داده‌های جمع‌آوری‌شده توسط تلسکوپ خیلی بزرگ در رصدخانه پارنال آژانس فضایی اروپا واقع در شیلی، منجمان مدعی‌اند پرده از راز این معمای بزرگ برداشته‌اند.

مغنااختر، نوع نادری از ستاره نوترونی است و میدان مغناطیسی فوق‌العاده قدرتمندی را به نمایش می‌گذارد که قوی‌ترین میدان از نوع خود در جهان است. این ستارگان نه تنها دارای چنین میدان قوی هستند، بلکه مانند دیگر ستارگان نوترونی، هم بسیار کوچک و هم فوق‌العاده متراکم بوده تا جایی که یک قاشق چای‌خوری از ماده یک ستاره نوترونی دارای جرمی برابر یک میلیارد تن (tonnes) است. آن‌ها زمانی شکل می‌گیرند که ستارگان عظیم تحت وزن گرانش‌شان فرو می‌پاشند.

چندین مغناطیس در کهکشان راه شیری وجود دارند اما مغنااختری که توسط تلسکوپ خیلی بزرگ مطالعه شده، در خوشه ستاره‌ای Westerlund 1 در صورت فلکی جنوبی آرا (Ara) قرار دارد که در فاصله 16 هزار سال نوری از زمین واقع شده است.

ستاره‌ای که این مغنااختر از آن تشکیل شده، 40 برابر بزرگ‌تر از خورشید است و انتظار می‌رود ستارگان به این اندازه زمانی که فرو می‌ریزند (مرحله نهایی برای یک ستاره در حال مرگ) سیاهچاله‌ای را شکل دهند.

این حقیقت که ستاره موردمطالعه موسوم به CXOU J1664710.2-455216، حین فروپاشی‌اش به یک مغنااختر تبدیل می‌شود، معمایی است که سال‌ها دانشمندان را سردرگم کرده است.

در سال 2010 پیشنهادی ارائه شد که بر اساس آن، این ستاره منفرد در واقع از طریق تعامل دو ستاره عظیم شکل گرفته که حول یکدیگر و آن‌ قدر نزدیک می‌چرخند که می‌توانند در درون مدار زمین حول خورشید جای گیرند.

تاکنون دانشمندان قادر به شناسایی ستاره دوم در مدل ستاره دوگانه پیشنهادی نبودند. با این حال، تیمی از منجمان با استفاده از تلسکوپ خیلی بزرگ قادر به مطالعه خوشه ستاره‌ای شدند که مغنااختر در آن قرار داشت و موفق شدند ستاره دوم را کشف کنند؛ آن‌ها این ستاره را Westerlund 1-5 نامگذاری کرده‌اند. تیم علمی توانست مدلی را برای چگونگی شکل‌گیری مغنااخترها ارائه دهد.

با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده در ارتباط با مغنااختر خوشه ستاره‌ای Westerlund 1 و مطالعه ستاره دوم، هم‌اکنون تصور می‌شود که چرخش سریع و انتقال جرم بین ستارگان دوگانه در شکل‌گیری ستاره‌های نوترونی نادر موسوم به مغنااختر کلیدی بوده و بدین ترتیب معمای بزرگ نجومی حل شد.

+ 3
رأی شما
- 0
0
 
0
 
6
 
 
- See more at: http://www.hupaa.com/20140520035750001/%DA%A9%D8%B4%D9%81-%D9%85%D8%B9%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%BA%D9%86%D8%A7%D8%B7%DB%8C%D8%B3%DB%8C#sthash.JwNHyBhS.dpuf




نوع مطلب : نجوم و اخبار آن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

تکنولوژی ساعت‌های اتمی در دهه‌ی اخیر به طرز چشم‌گیری پیشرفت کرده است. این ساعت‌ها بسیار دقیق هستند تا آن‌جا که خطای نسبی آن‌هایی که در سطح کره‌ی زمین استفاده می‌شود تا حدود ۱۰ به توان منهای ۱۸ می‌رسد. استفاده از ساعت‌های اتمی در فضا داستان خود را دارد. دقیق‌ترین ساعت پایداری که برای استفاده در فضا (کاوش ACES) ساخته شده است قرار است در سال ۲۰۱۶ در ایستگاه فضایی بین‌المللی نصب شود (با دقت نسبی حدود ۱۰ به توان منهای ۱۶). در حد این دقت‌ها اثرات نسبیتی نقش مهمی را ایفا می‌کنند.

با پیشرفت تکنولوژی، انتظار می‌رود که ساعت‌های بسیار دقیق زمینی بتوانند در فضا و در انجام آزمایش‌های دقیق مربوط به اندازه‌گیری زمان از جمله در تعیین مدارها استفاده شوند.

این پیشرفت، امکان مشاهده و اندازه‌گیری اثرات پیش‌بینی شده توسط نسبیت عام را در میدان گرانشی زمین فراهم می‌کند. شاید بارها با اصطلاح نسبیت عام برخورد کرده‌ باشید. نظریه‌ی نسبیت عام، گرانش را به عنوان یک پدیده‌ی هندسی (و نه یک نیرو) در نظر می‌گیرد که می‌توان آن را از یک فضا-زمان خمیده‌ی چهاربعدی (سه مؤلفه‌ی مکانی و یک مؤلفه‌ی زمانی) به دست آورد. خمش فضا-زمان در نسبیت عام توسط معادلات میدان انیشتین نمایش داده می‌شود که در واقع معادلات دیفرانسیلی است با مشتقات پاره‌ای که در آن خمش فضا-زمان با انرژی و تکانه‌ی ماده و تابش متناسب است.

نمایی از سیستم مدار بیضوی گردش ماهواره به دور زمین. نقاط مشکی نمایانگر ماهواره در حضیض مداریش و گیرنده‌ی زمینی هستند. مختصات و زوایای مشخص شده در شکل برای محاسبات مداری در مقاله استفاده شده‌اند


با در نظر گرفتن جرم و تکانه‌‌ی زمین، می‌توان مسیرهای ماهواره‌هایی را که آزادانه دور زمین می‌چرخند مشخص کرد. اصل هم‌ارزی انیشتین می‌گوید ساعت اتمی قرار گرفته در ماهواره (بدون در نظر گرفتن موقعیت یا سرعت ماهواره) در دستگاه خود با نرخ ثابت و در بازه‌های زمانی یکسان تیک-تاک می‌کند و سیگنال می‌فرستد.

پژوهشگران این مقاله، فرمالیسمی برای مطالعه‌ی اثرات نسبیتی ارائه می‌دهند. آن‌ها آزمایشی را شبیه‌سازی می‌کنند که در آن می‌توان فیزیک گرانش را امتحان کرد. روش این آزمایش بدین صورت است که یک ماهواره حامل یک ساعت اتمی بسیار دقیق، سیگنال‌های تیک-تاک ساعت را به یک گیرنده در زمین می‌فرستد و زمان رسیدن این سیگنال‌ها با یک ساعت زمینی مقایسه می‌شود. یک ماهواره که آزادانه حول زمین می‌گردد متناوبا سیگنال‌های تیک-تاک به زمین می‌فرستد و به مسیر چهاربعدی حساس است. این آزمایش درست برعکس آزمایش‌های زمینی است که در آن ساعت ثابت است و گرانش بر اساس تاثیراتش بر تغییر زمان (و نه مکان) بررسی می‌شود.

مسئله‌ای که در این مقاله بررسی می‌شود محاسبه‌ی شاهدهای نسبیتی از طریق ساعت‌هایی است که به دور زمین در گردشند. محاسبات پژوهشگران این مقاله نشان می‌دهد که تاخیر زمانی شاپیرو*، انحراف مسیر یا حرکت تقدیمی مدارهای مشابه عطارد**، کشش چارچوب***، و احتمالا تاثیرات اسپین-توان دو**** با کاوش‌های زمانی ماهواره‌ها در آینده قابل آشکارسازیند. راهکار پیش‌گرفته در این مقاله قابل تعمیم به مدارهای مختلف حول هر جسم گرانشی خواهد بود و محدود به زمین نمی‌باشد. در این مقاله دو نوع مدار دایره‌ای و بیضوی بررسی شده‌اند. به‌خصوص شبیه‌سازی مدار بیضوی بسیار جالب و قابل توجه است از این جهت که میدان گرانشی، مقادیر مختلفی در نقاط مختلف مدار بیضوی به خود می‌گیرد و در نتیجه اثرات نسبیتی متغیر وجود دارد. محققان این پژوهش هم‌چنین مشاهده کرده‌اند که در نقطه‌ی حضیض مدار بیضوی که دارای سرعت بیشتری است، اثرات نسبیتی مداری تا حدود یک مرتبه افزایش می‌یابد ولی روی اثرات نسبیتی ارسال سیگنال تاثیری ندارند.

به طور خلاصه، پژوهشگران این مقاله نشان می‌دهند که ۱) اختلال‌های شوارتزشیلد (خمیدگی فضای مداری) توسط بررسی آثارشان روی مدار ماهواره و گسترش و پخش سیگنال‌ها قابل اندازه‌گیری هستند، ۲) کشش چارچوب مدار قابل اندازه‌گیری است، و ۳) در حالت خوش‌بینانه، اثرات متریک اسپین-توان دو ممکن است برای اولین بار قابل اندازه‌گیری باشد. تخمین پژوهشگران این تحقیق نشان می‌دهد که یک ساعت با دقت نسبی ۱۰ به توان منهای ۱۶ که روی یک مدار بیضوی قرار گرفته است می‌تواند تمام این اثرات را اندازه بگیرد ولی برای یک مدار دایره‌ای نزدیک زمین آشکارسازی این تاثیرات سخت‌تر خواهد بود.

* تاخیر زمانی شاپیرو یا تاخیر زمانی گرانشی، اثری است که در آن سیگنال رادارها وقتی از نزدیکی یک جسم پرجرم عبور می‌کند کمی بیش‌تر طول می‌کشد تا به گیرنده برسد، نسبت به حالتی که جسمی وجود نداشته باشد.

** حرکت تقدیمی مدار عطارد: به تغییر جهت محور چرخش عطارد به دور خورشید گفته می‌شود که به دلیل بیضوی بودن مدار و گرانش خورشید و اثرات نسبیت عام، قطر بلندتر بیضی مدار پیرامون خورشید می‌چرخد و حضیض خورشید پیشروی می‌کند و همیشه در نقطه‌ی ثابتی اتفاق نمی‌افتد.

*** کشش چارچوب: چرخش یک جسم پرجرم، متریک فضا-زمان را دچار اعوجاج می‌کند و باعث می‌شود که مدار یک ذره‌ی آزمون نزدیک به آن دچار حرکت تقدیمی شود.

**** اثرات اسپین-توان دو: این‌ها تعداد زیادی از اثرات نسبیتی هستند که با توان دوم اسپین زمین متناسبند. این اثرات هنوز مشاهده نشده‌اند و انتظار می‌رود که تاثیرات غیرمستقیم روی مدارها و مسیر نور داشته باشند.





نوع مطلب : نجوم و اخبار آن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

دانشمندان در حال حل یکی از بزرگ ترین مشکلات مدل های استاندارد کیهانی با استفاده از لنز گرانشی پلانگ و اندازه گیری ذرات زیر اتمی و شبح گون نوترینو می باشند.

یک تیم پژوهشی از دانشگاه ناتینگهام و منچستر از مشاهدات اثرات بیگ بنگ و انحنای فضا و زمان برای اولین بار با دقت زیاد جرم این ذرات را اندازه گیری کردند. اخیرا فضا پیمای پلانک مشاهداتی از تابش مایکروویو کیهانی ( CMB ) یافته اند که در اثر تابش بیگ بنگ محو شده اند. CMB ها قدیمی ترین نورهای کیهان هستند و مطالعه آن به دانشمندان اجازه می دهد تا پارامتر های کیهانی را مانند مقدار ماده و سن آن بطور دقیق اندازه گریری کنند. اما یک تناقض زمانی در مقیاس ساختارهای کیهانی مانند توزیع کهکشان ها در آنها مشاهده شده است.

دانشمندان مشاهده کرده اند که تعدادی از خوشه های کیهانی سیگنال های کمتری از تابش مایکروویو کیهانی نورد منتشر کرده اند. یک راه حل ممکن این باشد که در جرم نوتریو ها اختلاف وجود دارد و این اختلاف رشد توده های کیهانی مانع از رشد و شکل گیری خوشه های جدید می شود. نوترویو ها تعامل بسیار ضعیفی با ماده دارند و مطالعه آنها بسیار سخت است و در اصل آنها بدون جرم هستند، ولی آزمایشات فیزیک نشان داده که نیاز دارند تا جرم داشته باشند و انواع متفاوتی دارند که توسط فیزیکدانان بعنوان چاشنی ذرات شناخته می شوند. تعدادی مختلفی از این ذرات وجود دارند که قبلا حدس زده شده بود در ۰.۶ الکترون ولت کمتر از یک میلیاردیم ذره پترون جرم داشته باشند.

دانشمندان داده های پلانک و تصاویر لنز گرانشی کهکشان هایی که در انحنای فضا و زمان منحرف شده بودند را با هم ترکیب کردند. آنها نتیجه گیری کردند که اختلاف جرم نوتریوها می تواند مدل استاندارد کیهانی را حل کند. آنها تخمین می زنند جرم تعدادی از نوترینو ها بین .۳۲۰ +/- ۰.۰۸۱ الکترون ولت می باشد، تجزیه و تحلیل این داده ها نه تنها به درک فیزیکدانان از ذرات زیر اتمی اضافه تر می کند، بلکه به رشد و توسعه یک مدل کیهان شناسی جدید نیز منجر می شود.





نوع مطلب : نجوم و اخبار آن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

دانشمندان آمریکایی سرانجام موفق به حل اسرار یک توهم بصری در خصوص تفاوت اندازه ناهید و مشتری شدند که چهارصد سال قبل توسط گالیله کشف شده بود.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، «گالیلئو گالیله»، دانشمند و منجم مشهور ایتالیایی هنگام مشاهده ناهید و مشتری با چشم غیر مسلح، متوجه تفاوت اندازه این دو سیاره و بزرگتر دیده شدن سیاره ناهید شد.

محققان دانشکده بینایی‌سنجی دانشگاه ایالتی نیویورک سرانجام پس از 400 سال دریافتند، این توهم بصری ناشی از نحوه مشاهده سیاهی و سفیدی، روشنایی و تاریکی توسط چشم انسان است.

دکتر «خوزه مانوئل آلونسو» از محققان دانشگاه نیویورک تأکید می‌کند: درحالی که با استفاده از تلسکوپ اندازه سیاره مشتری بسیار بزرگتر از ناهید است با چشم غیر مسلح سیاره ناهید بزرگتر از مشتری دیده می‌شود؛ در این حالت ناهید هشت تا 10 برابر بزرگتر از مشتری دیده می‌شود، درحالی که مشتری در اصل چهار برابر ناهید است.

گالیله نخستین کسی بود که علت بزرگتر دیده شدن ناهید را ناشی از توهم ایجاد شده توسط چشم انسان عنوان کرد؛ اگرچه وی متوجه این توهم بصری شد، اما هرگز موفق به کشف علت و چگونگی رخداد این پدیده نشد.

گالیله معتقد بود که این مساله احتمالا ناشی از منعکس شدن نور در رطوبتی است که سطح مردمک چشم را پوشانده است یا نور از لبه پلک منعکس شده و این پرتوهای نوری بر سطح مردمک پخش می‌شوند.

در قرن نوزدهم میلادی، «هرمان فون هلم‌هولتس» فیزیکدان آلمانی درک نسبتا دقیق‌تری از این پدیده پیدا کرد و علت آن را irradiation illusion نامید که توسط احساس ما از اجسام و نه به وسیله تابش نور در چشمان ایجاد می‌شود.

به گفته دکتر «آلونسو»، این توصیف در حقیقت یک پاسخ غیر خطی به سیستم بصری در زمان مشاهده اجسام بر روی پس زمینه تیره است.

در مطالعه جدید، محققان از الکترودها برای ضبط سیگنال‌های الکتریکی از سلول‌های عصبی در نواحی بینایی گربه، میمون و مغز انسان استفاده کردند و اشکال تیره‌ بر روی پس‌زمینه روشن، اشکال روشن بر روی پس‌زمینه تیره یا اشکال تیره و روشن بر روی پس‌زمینه خاکستری را به حیوانات و انسان نشان دادند.

نتایج بدست آمده نشان می‌دهد، لکه‌های سفید بر روی پس‌زمینه تیره بزرگتر از همان لکه‌های تیره بر روی پس‌زمینه روشن دیده می‌شوند؛ به همین دلیل نوشته‌های تیره بر روی کاغذ سفید به راحتی قابل خواندن هستند.

این مطالعه، درک محققان در خصوص نحوه واکنش مغز در هنگام مشاهده اجسام سیاه و سفید را افزایش می‌دهد.

نتایج این پژوهش در مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم آمریکا (PNAS)‌ منتشر شده است.





نوع مطلب : نجوم و اخبار آن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
تصویر جدید ناسا از قطب شمال زحل، جریان گردباد شش‌ضلعی‌شکل عجیب و حلقه‌های خیره‌کننده این سیاره را به نمایش می‌گذارد.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، فضاپیمای کاسینی که در حال کنکاش زحل و قمرهای آن است و در فاصله 1.6 میلیون مایلی (2.5 میلیون کیلومتری) بالای این سیاره حلقه‌دار حرکت می‌کند، تصویر جدید را مخابره کرده است.

این گردباد شش‌ضلعی حدود 30 هزار کیلومتر عرض دارد و در واقع، جریان جتی است که از بادهای با سرعت 322 کیلومتر در ساعت، تشکیل شده است.

دانشمندان ویژگی آب‌و‌هوایی دیگری را که دقیقا به این پدیده شباهت داشته باشد، در هیچ جای منظومه شمسی مشاهده نکرده‌اند.

توفان‌های زمینی معمولا یک هفته به طول می‌انجامند، اما توفان زحل دهه‌ها و شاید قرن‌ها حضور داشته است.

این جریان جت شش‌ضلعی ممکن است تا مدت طولانی ماندگار باشد، زیرا خود سیاره زحل اساسا توپی عظیم گازی است و به دلیل فقدان خشکی‌های جامد بر روی آن، توفان مزبور باثبات می‌ماند.



نوع مطلب : نجوم و اخبار آن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

به گفته برایان کوبرلین ادعای هاوکینگ در مورد سیاهچاله ها نادرست است زیرا پارادوکس دیواره آتشین تبدیل به یک تناقض نشده است. یکی از ویژگی های اصلی سیاهچاله افق رویداد سیاهچاله است که نقطه بدون بازگشت سیاهچاله است و در نظریه نسبیت اینشتین پیش بینی شده است.

برای مدت طولانی افق رویداد یک چالش اصلی در درک جاذبه بود و در نظریه نسبیت اینشتین افق رویداد جایی است که فضا و زمان توسط جاذبه منحرف شده و شما توانایی فرار از آن را ندارید. یکی از مسائلی که افق رویداد را به چالش می کشید درک فیزیک جاذبه بود، برای مثال افق رویداد سیاهچاله بر اساس قوانین ترمودینامیک خشن به نظر می رسید. یکی از اصول ترمودینامیک این است که هیچ چیز نباید دمای دقیقا صفر داشته باشد هر چیزی می تواند مقداری گرما ساطع کند اما اگر سیاهچاله ها نور را به دام می اندازند، نباید هیچ گرمایی از آنها خارج شود، بنابراین سیاهچاله ها می توانند دمای صفر را داشته باشند که ممکن نیست.



ادامه مطلب


نوع مطلب : نجوم و اخبار آن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :




 استیون هاوکینگ، فیزیکدان نظری انگلیسی در مقاله‌ای که بطور آنلاین منتشر کرده، اینچنین گفته که بجای سیاه‌چاله در حقیقت «خاکستری‌چاله» وجود دارد. این ادعا بر پایه ی مقاله ی تازه ی هاوکینگ است که در آن مدعی شده در سیاهچاله “افق رویداد” وجود ندارد.

پرفسور هاوکینگ افق رویداد را یک مرز به شدت آشفته می داند که اجازه ی نشت اطلاعات از درون سیاهچاله را به بیرون می دهد.




ادامه مطلب


نوع مطلب : نجوم و اخبار آن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

دانشمندان با استفاده از تلسکوپ اشعه ایکس چاندرا و مجموعه ای از تلسکوپهای دیگر یکی از قوی ترین سیاهچاله های شناخته شده را رصد کردند. سیاهچاله در یک کشمکش شدید بین گازهای داغی و تریلیونها ستاره ی اطرافش احاطه شده است. این هیولا در فاصله ۳.۹ میلیارد سال نوری از ما در خوشه کهکشانی RX J1532.9+3021 واقع شده است.




ادامه مطلب


نوع مطلب : نجوم و اخبار آن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

یک سیستم سه‌ستاره‌ای شامل دو کوتوله‌ی سفید و یک تپ‌اخترِ ابرچگال که به تازگی کشف شده و در فضایی کوچکتر از مدار گردش زمین به دور خورشید واقع است، اخترشناسان را قادر می‌سازد تا طیف وسیعی از اسرار کیهانی از جمله ماهیت گرانش را کاوش کنند.



تپ اختر میلی‌ثانیه‌ای در سمت چپ تصویر که کوتوله‌ی سفید داغی، در وسط تصویر، پیرامون آن می‌چرخد و کوتوله‌ی سفید دیگری با دمایی کمتر، در سمت راست تصویر و در فاصله‌ای دورتر، به دور آن دو در حال گردش است.




ادامه مطلب


نوع مطلب : نجوم و اخبار آن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
چهارشنبه 2 بهمن 1392 :: نویسنده : اسماعیل مخلصی





ساعت زنگدار فضاپیمای روزتا برای بیدار شدن از یک خواب زمستانی ۳۱ ماهه، امروز دوشنبه در عمق فضا به صدا درآمد و این آغازی هیجان انگیز برای ماموریت روزتا میباشد. دانشمندان امیدوارند بتوانند با کمک عکس ها و داده هایی که کاوشگر ۱.۴ میلیارد دلاری روزتا جمع آوری می کند، تاریخچه ی روزگار آغازین منظومه شمسی را بازسازی نمایند، چرا که دنباله دارها از جمله ی کهن ترین اجرامی هستند که در فضای نزدیک ما یافت می شوند.

روزتا در ماه اوت ۲۰۱۴ به دنباله دار مقصدش خواهد رسید؛ در آن زمان این فضاپیما در حدود ۶۰۰ میلیون کیلومتر دورتر از خورشید درون مدار مشتری خواهد بود.

به گزارش ایسنا، فضاپیمای روزتا متعلق به آژانس فضایی اروپا در سال ۲۰۰۴ با هدف بررسی دنباله دار ۶۷P/Churyumov-Gerasimenko به فضا پرتاب شد و در این مدت از کنار دو سیارک Steins‌ و Lutetia عبور کرد. روزتا (Rosetta) شامل دو بخش اصلی متشکل از یک مدارگرد با ۱۲ ابزار علمی و یک ربات کاوشگر به نام فیلای ( Philae ) شامل ۱۰ ابزار علمی است ‌که قرار است بر سطح دنباله‌دار فرود بیاید.

از اواسط سال ۲۰۱۱ و به منظور حفظ انرژی برای رسیدن به دنباله‌دار ۶۷P، روزتا وارد مرحله خواب زمستانی شد که این خواب ۳۱ ماه بطول انجامید. روزتا در این مدت در مدار مشتری قرار داشت؛ با توجه به میزان کم انرژی دریافتی از پرتوهای خورشید در این منطقه، تنها رایانه اصلی و برخی سیستم‌های گرمایشی فضاپیما روشن بودند.

بر اساس برنامه‌ریزی صورت گرفته، ساعت زنگدار فضاپیما امروز دوشنبه ۲۰ ژانویه (۳۰ دی) در ساعت ۱۰:۰۰ به وقت گرینویچ (۱۳:۳۰ به وقت تهران) به صدا در‌آمد و روزتا از خواب زمستانی بیدارشد. بیدار و گرم شدن ابزار ناوبری فضاپیما چند ساعت زمان خواهد برد؛ با توجه به فاصله ۸۰۷ میلیون کیلومتری روزتا تا زمین و مدت زمان ۴۵ دقیقه‌ای ارسال سیگنال، انتظار می‌رود که نخستین سیگنال دریافتی حدود ساعت ۱۷:۳۰ تا ۱۸:۳۰ به وقت گرینویچ (۲۱ تا ۲۲ به وقت تهران) دریافت شود.

تصویری هنری از سطح نشین فیلای روزتا روی سطح دنباله دار ۶۷-P

فضاپیمای روزتا در حال حاضر در فاصله ۹ میلیون کیلومتری از دنباله‌دار ۶۷P قرار دارد و پیش‌بینی می‌شود که تا ماه مه (اردیبهشت ۹۳) به فاصله دو میلیون کیلومتری آن برسد؛ در این فاصله، پیشرانه‌ها روشن شده و فضاپیما در مسیر و سرعت مناسب قرار می‌گیرد. روزتا ماه اوت (مرداد ۹۳) به مدار دنباله‌دار ۶۷P رسیده و تحقیقات خود را آغاز خواهد کرد؛ روزتا در ماه نوامبر (آبان ۹۳) فرودگر فیلای را به سمت دنباله‌دار هدایت می‌کند تا کامل‌ترین جزئیات را از سطح آن تهیه کند





نوع مطلب : نجوم و اخبار آن، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


( کل صفحات : 2 )    1   2   
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :